Leven of geleefd worden?

Bewust 150x150 Leven of geleefd worden?

In mijn vorige blogartikel Bewust leven is het “bewust” zijn van jezelf en ook hoe je bewuster kunt gaan leven aan bod gekomen. In vervolg daarop ga ik vandaag vertellen over leven, wat is leven eigenlijk?

Regelmatig mijmer ik over het leven, gedachtes die in me opkomen zijn dan: Wat is de waarde van het leven? Hoeveel mensen beleven het leven als echt, waardevol? Zijn veel mensen niet aan het overleven in plaats van te leven?

Het woord is bijna hetzelde alleen de betekenis totaal anders. Mensen die niet leven maar geleefd worden, moeten voldoen aan allerlei eisen/wensen van zichzelf of van anderen.

Wat is voor mij de waarde van het leven?
Bij mij komt dan vrij onmiddellijk de gedachte in me op dat er vele waardes zijn in het leven. Balans/evenwicht is voor mij een waarde in het leven, het zoeken naar een mooi evenwicht in jezelf waar ik me lekker bij voel en vanuit dat evenwicht kunnen uitdragen naar anderen. Betrokkenheid is voor mij een waarde in het leven, je betrokken voelen betekent voor mij dat ik me verbind met iemand of iets, dat ik daar met liefde en plezier tijd en energie insteek. Harmonie is voor mij een waarde, een waarde die ontstaat vanuit de balans van daarnet waardoor ik vanuit dat evenwicht betrokken ben met anderen en zo een staat van harmonie bereik. Het een vult het ander aan. Kun jij 5 waardes bedenken die voor jou belangrijk zijn in je leven? Als je daarover nadenkt kun je ze dan ook verbinden met elkaar? Dit zijn zaken waar ik graag over nadenk.

Hoe beleef ik het leven als waardevol?
Spiritualiteit is voor mij een heel belangrijke waardevolle waarde in mijn leven. Vanuit spiritualiteit groeit een klein zaadje uit tot een grote prachtige sterke boom, de levensboom als het ware, de Kabbalah. Het is niet zo moeilijk om een spiritueel leven te leiden, als je vanuit je hart en ziel leeft ben je al een heel eind op weg. Je draagt je positieve intenties uit en zaait en plant ze overal rondom je heen. Door middel van meditatie, stilte momenten in jezelf te creëren kom je in contact met je hogere zelf, het is de weg naar binnen. De ontwikkeling van je hogere zelf geeft een waarde aan het leven die veel meer indruk kan nalaten dan welke ontwikkeling ook, maar dat is natuurlijk mijn mening. Ik heb geleerd te leven met bescheidenheid, met dankbaarheid accepteren wat op mijn pad komt of is gekomen. Vanuit vogelvlucht kijk ik neer op mezelf, de mensheid, op de aarde en zie ik hoeveel pijn het leven ons soms ook brengt, oorlog, honger en armoede.
Dan kom ik terug en zie met heldere blik hoe mooi het leven soms kan zijn, ook hier zie ik de schoonheid van het leven meer in kleine dingen, een kind dat zomaar naar me lacht, een veulentje dat rond dartelt in een wei, dat is de schoonheid van het leven en ook de spiritualiteit, het bewust zijn van de hogere geest.

Wat is dan overleven?
Dan denk je al snel aan knokken, strijden, je hoofd amper of niet boven water kunnen houden. Angstig zijn om wat komen gaat,  hoe komt het dat sommige mensen moeten overleven?  Op welke manier overleven deze mensen de gebeurtenissen die op hun pad komen? Ook hier denk ik dat spiritualiteit een belangrijke waarde kan zijn, ik herinner me nu plots een verhaal van een paar jaar geleden over een Franse vrouw, een politica Ingrid Betancourt, die door rebellen ik meen me te herinneren wel 3 jaar lang vastgeketend werd gegijzeld. Wat ik altijd onthouden heb is hoe zij zich verwoordde dat haar spiritualiteit haar dit gebeuren heeft doen overleven. De ketenen waar ze mee vastgeketend was droeg ze met waardigheid zei ze toen. Dat vond ik heel erg mooi en draagt zeker bij hoe we als mens in extreme en in minder extreme omstandigheden onze waardigheid als waarde kunnen uitstralen.

In hoeverre worden wij geleefd?
Als mens hebben we vaak de neiging om van alles te’moeten’, ik moet naar mijn werk, ik moet naar de sportschool, ik moet het huis aan kant krijgen, ik moet naar mijn ouders, ik moet studeren, ik moet die vriendin nog bellen…we moeten blijkbaar heel veel dingen doen.
Waar ligt de grens tussen ‘gezond’ iets  moeten of overactief bezig zijn met het vervullen van vaak opgelegde zaken of verwachtingen die anderen van ons hebben. Ik moet gaan werken, ja dat klopt want ik wil mezelf nuttig maken, ik doe iets wat ik graag doe of ik doe iets wat ik moet doen? Ik ga werken omdat ik op die manier mezelf een plek geef in de maatschappij, ik draag mijn steentje bij en uit dat werk verkrijg ik inkomsten. Met die inkomsten kan ik mezelf en/of mijn gezin een onderdak geven, kunnen  we eten, hebben we het warm in de winter, zijn we behoorlijk gekleed en kunnen we ook nog leuke dingen doen zoals uit eten gaan, sporten, naar de bioscoop gaan, vakantieplannen maken, reizen en nog veel meer. Wanneer wordt werken dan ongezond ‘moeten’? Als we enkel maar met werk kunnen bezig zijn, als werk een vlucht wordt om niet na te denken over onszelf of over wat onze naasten bezighoudt.

De Workaholic
De Workaholic 150x150 Leven of geleefd worden?Als mensen workaholic zijn wil dat vaak zeggen dat er in zichzelf of in hun privé leven iets niet goed zit. De man die tot 11u ’s avonds achter zijn bureau zit en zijn hoofd tussen zijn papieren steekt omdat er thuis van hem iets verwacht wordt.

Zorg en aandacht voor een partner die genegenheid en warmte wenst en die man die niet heeft geleerd met emoties om te gaan en daardoor vlucht in zijn werk. Deze man komt thuis en rent vervolgens naar zijn bureau om nog wat te werken.

Deze man geeft hoogstwaarschijnlijk zijn vrouw of gezin heel veel in materie waardoor hun levensstatus ver boven modaal ligt, ze hebben misschien wel 2 auto’s en 2 huizen, hebben alles wat hun hartje begeert aan luxe en luxe artikelen, dragen kleren van een duur merk, kunnen wel 3 of 4 keer per jaar op vakantie, weliswaar zonder hem want hij ‘moet’ werken.

Als er kinderen zijn ziet hij ze waarschijnlijk niet vaak, als deze man thuiskomt ligt zijn kroost allang te slapen en hangt vrouwlief slaperig op de bank. Deze man wordt geleefd, krijgt hoogstwaarschijnlijk op een bepaald ogenblik een ‘burn-out’ en valt in een gigantisch gat, confrontatie met zichzelf  en zijn vluchtgedrag, dan toch maar gaan kijken in zichzelf en die ver weggeduwde angsten onder ogen gaan zien, laat ons hopen van wel.
Ik wil hier niet generaliseren want er zijn ook steeds meer vrouwen die carrière willen maken en hun partner en of gezin en vrienden ‘vergeten’. Die wegduiken in de zakenwereld en zichzelf daarin verliezen, ze streven naar steeds hogerop komen en hebben het idee dat ze hun identiteit kunnen meten aan hun prestaties. Dit noem ik ook geleefd worden.

Zorgen voor iemand
De vrouw die voor haar moeder moet zorgen, waar zit hier het verschil in? De moeder is misschien hulpbehoevend en kan niet alles meer zelf. De vrouw neemt  de taak op zich om hierin bij te dragen, vaak is dit tijdelijk en kan moeder na een poosje het weer zelf. Wat als dit niet zo is, gaat dan haar partner of gezin eronder lijden? In vele gevallen wel en ziet de vrouw het als een verplichting om als ‘goede dochter’ dit te doen.  De vrouw gaat heen en weer draven tussen het ouderlijk huis en haar eigen huis, er  moet bij moeder gepoetst en gekookt worden, moeder moet naar de dokter en naar de fysio. Haar man en kinderen kijken toe en zien hoe ze steeds meer uitgeput raakt, ze missen het gezellig samenzijn. De zondagochtenden met warme broodjes en croissants zijn er niet meer, want de vrouw moet naar haar moeder. Als manlief op een bepaald ogenblik voorzichtig oppert om er een  andere vorm van hulp bij te halen kijkt z’n vrouw hem verbijsterd aan en krijgt hij de wind van voren. Hoe komt hij op die gedachte, het is haar moeder toch! Hier zien we mijn inziens ook een vorm van geleefd worden, vaak zien deze vrouwen het onderscheid niet meer tussen helpen in de mate dat het mogelijk is en indien nodig een stuk zorg overdragen als haar eigen gezin en zijzelf eronder gaat lijden.  Wat kan hierachter zitten? Vaak kan men spreken van een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel, van controle willen houden of het niet uit handen kunnen geven van taken. De ouder boven het welzijn van eigen kinderen en gezin stellen is een voorkomende vorm van een niet gezond losmakingproces van de ouders of een van de ouders, dit gaat voorbij loyaliteit tonen en betrokken zijn bij de moeder in het geval van mijn verhaal. Ook dit is geleefd worden.

Verwachtingspatronen van omgeving
Wat als de vrouw inziet dat het zo niet verder kan en de moeder op haar beurt gaat protesteren en het simpelweg verwacht? Hier komt men in de gevarenzone terecht waar veel kinderen van ouders op volwassen leeftijd mee te maken krijgen en deze vorm van geleefd worden kan behoorlijk enge vormen aannemen. De moeder verwacht van de dochter dat zij alle taken op zich neemt want ze wil  geen vreemden in huis, of de moeder verwacht dat de dochter steeds op bezoek komt want ze heeft geen vriendinnen, als de dochter voorstelt om een vereniging te contacteren word dit weggewuifd omdat moeder daar geen zin in heeft. De moeder belt te pas en te onpas op en als er iets stuk is moet de dochter of haar man dit snel komen herstellen, ’s nachts word de dochter uit bed gebeld omdat moeder een vreemd geluid heeft gehoord. Hier zien we hoe een moeder haar volwassen dochter lijkt te ‘bezitten’. Sommige kinderen hebben dit niet in de gaten omdat ze vanaf hun jeugd zo opgegroeid zijn, doen ze dit niet dan schroomt moeder niet om te zeggen dat ze een ‘slechte dochter’ is of er treedt een ijzig stilzwijgen op. Deze vorm van geleefd worden heeft naar mijn gevoel een grote impact, soms is de vrouw er zich van bewust en probeert er op een redelijke wijze met de moeder over te praten. In andere gevallen kan de dochter niet genoeg voor zichzelf opkomen en word een soort slaaf van haar moeder, vanuit een niet gezonde loskoppeling is de dochter vaak al vanuit de jeugdjaren meer verbonden met de moeder dan met haar partner of gezin.
Ook dit is een vorm van geleefd worden. Deze situatie is  wederom een voorbeeld, het kan net zo goed een moeder/zoon  of vader/zoon of dochterband zijn.

Resoneren met anderen
We worden volgens mij veel vaker geleefd dan dat we ons er direct bewust van zijn, omdat we het als een soort verplichting zien, uit liefde of loyaliteit laten we vaak over onze grenzen heengaan. Geleefd worden gebeurd reeds vaak in de jeugdjaren, het sluipt er als het ware in. Als we leren vanuit spiritualiteit te kijken naar onze ‘geleefd worden’ situaties kunnen we ontdekken dat er bronnen aanwezig zijn in onszelf die we vanuit liefde naar onszelf en naar de ander kunnen aanboren. Deze bronnen kunnen ervoor zorgen dat we zonder schuldgevoel kunnen leven simpelweg omdat we in welke vorm dan ook geen bezit zijn van iemand, zelfs niet van je ouders zoals in het hierboven gegeven voorbeeld.  De eigenheid is de persoonlijke identiteit die men middels spirituele ontwikkeling kan vinden. Vanuit gezonde zelfwaarneming en zelfevaluatie kan handelen tot stand komen. Deze ontdekking dat men mag resoneren met anderen naar behoeven en niet vanuit verplichting schept ruimte waardoor we niet langer ‘geleefd worden’.

Geen Gerelateerde artikelen:

2 reacties

  1. Pascale zegt:

    Wat een prachtige site en waardevol artikel Rhea!
    Met bewondering volg ik je,
    je zielemaatje Pascale

Reageer hieronder