Collegiale vriendschap Part.3

Het is alweer even geleden dat er geschreven is, dit ook na omstandigheden en wil er toch nog eentje uitgooien voor het nieuwe jaar. Hoe ga jij met je collega’s om of werk je graag alleen ? Hoe zie jij je collega’s en wat deel je ermee ? Wat voor drijfveer geven je je collega’s je  om uitdaging te behouden op het werk? Allemaal vragen waar we misschien niet altijd over nadenken omdat we te druk zijn. Of met gedachten ergens anders, of juist teveel bemoeiend met elkaar leven zonder naar die van jezelf te kijken. Hoe belangrijk zijn collega’s voor jouw ? En wat doen ze met jou en wat kan jij hun te weeg brengen. Ook als je vervelende situaties waar je soms wel of niet thuis over kan praten. Of situaties die juist op de werkvloer moeten blijven en hoe ga je hiermee om?  Hoe ga je ermee om als je niet balans bent en welke kracht haal je eruit als je wel in balans bent. Maar de mooiste vraag blijft toch ook hoe zwaar telt voor jou collegiale vriendschap ? En tot hoever laat je de vriendschap bloeien en tot waar zijn je grenzen ? 

Vriendschap is altijd een heel uitgebreid woord en maar ook een vindingrijk iets aan nieuwe ervaringen en nieuwe mensen.  Maar ook hoe je de balans houd in je werk en privé en tot hoever laat je collega’s dichtbij je komen of juist niet.  Zelf had ik in het verleden niet altijd het geluk om mezelf echt goed te kunnen uiten dus dat lukte op werk ook niet altijd. Had en kreeg niet voldoende uren, maar niemand zag mij ook echt staan in die periode dat ik het eigenlijk nog moeilijk had. Maar aan collegiale steun was ook weinig te bekennen in de zorg, maar dat gelde later ook nog in de welzijn factor in de kinderopvang. Ze zagen mij wel maar ook niet. Ja ik zat nog vast en was nog helemaal mezelf. Maar ik had her en der wel leuke contacten die in de kinderopvang misschien wel te close waren en maar heeft in zekere zin ook goed gedaan. Sommige collega’s wisten van mn verleden af en andere niet omdat ik mij wilde openstellen maar dat gewoon nog niet goed lukte. In de zorg was de afstand nog veel groter, daar voelde ik mij echt een eenling die niet gezien werd, een mede naamgenoot wel. Maar ik niet. Kreeg ook niet meer uren. Gewoon weer het zwarte schaap. En het zelfvertrouwen schoot er ook niet echt mee op. Hoe graag ik ook wilde, ik heb er allemaal voor moeten knokken om het nu zo te kunnen krijgen dat alles in overvloed is. De energie veranderd als jezelf ook veranderd in de persoon die je wilt worden. Zo ook op je werk. De band met je collega’s is gewoon heel belangrijk voor je welzijn en persoonlijke groei, ook als je minder lekker in je vel zit. Al heb ik toendertijd lang niet altijd die steun gezien. Want toen eenmaal de rollen omgedraaid werden moesten ze niks meer van mij hebben, van de oud collega’s in de kinderopvang want toen zagen ze  ineens een vrouw die wel voor zichzelf kon opkomen en ineens sprongen ging maken in haar ontwikkeling en dat was iets wat ze niet verwacht hadden.  Ze hadden mij liever anders gezien. En laat ik daar toevallig even een andere omdraai van gemaakt hebben en nog steeds een trotse nanny zijnde zijn.  In de zorg heb ik toen nog even heel even wat contact gehad met collega’s maar dat was niet zo sterk.

In de tegenwoordige tijd, is de balans heel anders. Is het gezond om lol te maken met collega’s nadat het werk verricht is of voordat je de werkvloer opgaat in de zorg. Alles is tegenwoordig helemaal anders. Maar bekijk jou werkvloer eens, zijn er collega’s die te dichtbij je op de werkvloer staan of juist te ver af en in hoeverre is jouw balans daarin? Hoe kijk jij naar jezelf terwijl je werkt en ontwikkeld ? Wat maakt het allemaal in jouw los ? Met hoeveel zelfvertrouwen sta jij op het werk en zijn er collega’s die jou ook die drive geven zodat je je nog meer kan geven op je werk. Zo ja, kan je ook gekkigheid met ze hebben wat je ook de drive geeft om jezelf te kunnen zijn? Daar staan naar mijn idee te weinig mensen maar bij stil. Hoe ga je met plezier en passie naar je werk en blijf je dat gaan? Je collega’s kunnen daarin een goede drijfveer zijn als de werksfeer ook meewerkt. In een goede balans houd je je collega’s ook veel beter op afstand want ze hoeven niet alles van je weten, tenzij je alle collega’s allemaal op facebook heb dan is de lat vrij klein tussen werk en prive en weten dus steeds alle collega’s weer heel veel van je of ze houden je in de gaten. Maar echt iets om je vertellen heb je dan niet meer. Dat is wat ik voor waak tegenwoordig. Gelukkig werk ik als een vrije geest als uitzendkracht en overal.

Sta er eens bij stil wat maakt een collega in jouw los, hoe zie jij jezelf in een team of alleen, weet waarvandaan je komt ook met je werk achtergrond, laat je niet kisten door jaloerse collega’s die jouw talent niet kunnen waarderen.  Maak contact op de manier zoals jij wil, werk samen en communiceer op de werkvloer wat soms veelste weinig gebeurd. Waardeer elkaar op de werkvloer zoals de persoon is. Accepteer elkaar eigenaardigheden. Laat elkaar in elkaars waarde en heb respect des te leuker het houdende contact voor in de toekomst.

Namaste Joyce  Consulente 0000001877 150x150 Collegiale vriendschap Part.3

 

Geen Gerelateerde artikelen:

Reageer hieronder